06 Αυγούστου 2016

Ατομική βόμβα ιστορική αναδρομή και η θλιβερή επέτειος του βοβαρδισμού Χιροσίμα Ναγκασάκι



Η χρησιμότητα της ατομικής-πυρηνικής ενέργειας αλλά και οι δυσάρεστες επιπτώσεις όταν αυτή ξεφύγει από τον έλεγχο των ανθρώπων ήλθε ξανά στην επικαιρότητα ύστερα από το πυρηνικό ατύχημα στην φουκουσίμα της Ιαπωνίας και ξύπνησε δυσάρεστες μνήμες από παρόμοιο πυρηνικό ατύχημα, του Τσερνόμπιλ που έλαβε χώρα στις 26 Απριλίου του 1986, στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας της Σοβιετικής Ένωσης, προβληματίζοντας έτσι και όλο και περισσότερους ανθρώπους ειδικούς και μη για την χρησιμότητα των πυρηνικών σταθμών ενέργειας σε όλο το κόσμο.
Κατά τον Δημόκριτο, που ήταν και ο θεμελιωτής της ατομικής θεωρίας, το άτομο ήταν και άτμητο. Σήμερα, όμως ξέρουμε ότι η διάσπαση του ατόμου είναι ένα γεγονός και μπορούμε, αφού τη μελετήσουμε, να δούμε τα τεράστια αποτελέσματά της,  ας μην ξεχνάμε ότι  σήμερα έχουμε και την θλιβερή επέτειο του βομβαρδισμού της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι με εκατοντάδες χιλιάδες  άμαχους θύματα και   πολλές χιλιάδες τραυματίες  και τερατογενέσεις στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν


 O Δημόκριτος (460 π.Χ.- 370 π.Χ) γεννήθηκε στα Άβδηρα στην Θράκη. Μαθητής του Λεύκιππου. Πίστευε ότι η ύλη αποτελείτοo από αδιάσπαστα, αόρατα στοιχεία, τα άτομα. Επίσης ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ο Γαλαξίας είναι το φως από μακρινά αστέρια. Ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ανέφεραν ότι το σύμπαν έχει και άλλους "κόσμους" και μάλιστα ορισμένους κατοικημένους. Ξεκαθάριζε ότι το κενό δεν ταυτίζεται με το τίποτα ("μη ον"), είναι δηλαδή κάτι το υπαρκτό. Το 1896 ο Becquerel (Γάλλος Φυσικός, Βραβείο Νόμπελ Φυσικής 1939) ανακάλυψε ότι ορυκτά του ουρανίου χωρίς καμιά εξωτερική επίδραση, εκπέμπουν ακτινοβολία, που προκαλεί μαύρισμα των φωτογραφικών πλακών, εκφόρτιση ηλεκτροσκοπίου κλπ. Το φαινόμενο αυτό το κάλεσαν ραδιενέργεια και διαπίστωσαν ότι παρουσιάζεται σε ορισμένα στοιχεία που βρίσκονται στο τέλος του περιοδικού πίνακα και γι' αυτό λέγονται "ραδιενεργά στοιχεία". Με μετέπειτα πειράματα διαπιστώθηκε ότι η ακτινοβολία αυτή, που οφείλεται σε διάσπαση των πυρήνων των ατόμων των ραδιενεργών στοιχείων, όπως διαπιστώθηκε αργότερα, αποτελείται από: 
σωμάτια α,
 ηλεκτρόνια (σωμάτια β) 
από ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία πολύ μικρού μήκους κύματος (ακτίνες γ) 
Όταν, λοιπόν, αυτή η διάσπαση των ατόμων γίνεται αυθόρμητα, όπως π.χ. στα άτομα του ουρανίου, τότε λέμε ότι έχουμε τη φυσική ραδιενέργεια. Πολλές φορές, όμως, συμβαίνει να θέλουμε να πετύχουμε τεχνητή ραδιενέργεια, δηλαδή διάσπαση ατόμων μη ραδιενεργών στοιχείων. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε, αν ρίξουμε πάνω στο δεδομένο πυρήνα ένα πολύ γρήγορα κινούμενο σωμάτιο, ώστε να πετύχουμε τη διάσπαση που θέλουμε. Επειδή όμως είναι αδύνατο να βρεθούν σωμάτια που η φυσική τους ταχύτητα να είναι τόσο μεγάλη, ώστε να είναι αρκετή για να γίνει η διάσπαση του ατόμου, γι' αυτό χρησιμοποιούνται ειδικά μηχανήματα που πετυχαίνουν να δώσουν την επιθυμητή ταχύτητα στα σωμάτια αυτά. Τέτοια μηχανήματα είναι το κύκλοτρο, το σύγχροτρο κ.ά. Αυτά καλούνται επιταχυντές και έχουν τεράστια σημασία για τη διάσπαση του ατόμου. Κατά τη διάσπαση του πυρήνα του ατόμου ο πυρήνας που διασπάται λέγεται μητρικός και ο πυρήνας που παίρνουμε λέγεται θυγατρικός πυρήνας. Μεταξύ των δύο αρχικών σωματιδίων (πυρήνα και βλήματος) και των τελικών προϊόντων της διάσπασης μπορεί να γραφεί μια εξίσωση, παρόμοια με τις αντιδράσεις της Χημείας, που λέγεται Πυρηνική αντίδραση.

 Κατά τις διασπάσεις των ατόμων συνήθως παράγονται τα σωμάτια και η ακτινοβολία που αναφέραμε προηγουμένως. Αλλά κατά τις πυρηνικές αυτές αντιδράσεις δυνατό να παραχθούν εκτός απ' αυτά και άλλα σωμάτια. Τέτοια σωμάτια είναι τα νετρόνια, που είναι ουδέτερα ηλεκτρικά, είναι δηλαδή σωματίδια που δεν έχουν ηλεκτρικό φορτίο, δεν παρουσιάζονται ελεύθερα στη φύση και έχουν για σύμβολό τους το η. Άλλα τέτοια σωματίδια είναι τα ποζιτρόνια. Αυτά παρουσιάζονται σε ορισμένες πυρηνικές αντιδράσεις, καθώς και στην Κοσμική Ακτινοβολία. Έχουν τη μάζα του ηλεκτρονίου και το φορτίο τους είναι αντίθετο από το φορτίο του ηλεκτρονίου και εκτός από ποζιτρόνια λέγονται και θετικά ηλεκτρόνια. Τέτοια σωματίδια είναι και τα δευτερόνια που παρασκευάζονται εργαστηριακά και έχουν διπλάσια μάζα από το πρωτόνιο και το ίδιο φορτίο με αυτό. Μέχρι τώρα, στις πυρηνικές αντιδράσεις είδαμε ότι ένα τουλάχιστο από τα προϊόντα της αντίδρασης ήταν ένα στοιχειώδες σωμάτιο (σωμάτιο α, πρωτόνιο, ηλεκτρόνιο, ποζιτρόνιο, νετρόνιο κλπ.) και το υπόλοιπο ήταν ένας πυρήνας. Το 1939 ο Χάου (Hahu) (Γερμανός Φυσικός, βραβείο Νόμπελ, 1944), και ο Strassmann ανακάλυψαν ένα νέο τύπο διάσπασης, κατά τον οποίο ο πυρήνας, αμέσως μετά την ενσωμάτωση του βλήματος, διασπάται σε δύο θραύσματα που έχουν μάζα, περίπου ίση με το μισό της μάζας του αρχικού πυρήνα.

 Μια τέτοια διάσπαση του πυρήνα σε δυο μεγάλα και περίπου ίσα κομμάτια λέγεται σχάση. Μέχρι σήμερα, οι γνωστοί πυρήνες που μπορούν να μας δώσουν σχάση είναι λίγοι και βρίσκονται στο τέλος του περιοδικού συστήματος. Όταν βομβαρδίσουμε αυτούς τους πυρήνες με νετρόνια, παράγεται ένας πυρήνας πολύ ασταθής, που διασπάται σε δυο μεγάλα και περίπου ίσα κομμάτια, ενώ ταυτόχρονα, παράγονται και μερικά νετρόνια. Τα προϊόντα που παίρνουμε από τη σχάση του πυρήνα δεν είναι αναγκαστικά ίδια και μπορούν ν' αποτελούνται από διαφορετικά κάθε φορά στοιχεία που βρίσκονται στη μέση περίπου του περιοδικού συστήματος. Ακόμη κάθε σχάση μπορεί να μας δίνει και διαφορετικό αριθμό νετρονίων. Όπως είδαμε, όταν ένα νετρόνιο πέσει στον πυρήνα ενός στοιχείου (π.χ. ουρανίου), τότε θα έχουμε σχάση του πυρήνα. Συγχρόνως, όμως, παράγονται και νετρόνια. Τα νετρόνια αυτά πέφτουν πάνω σ' άλλους πυρήνες και έχουμε μια σειρά πυρηνικών αντιδράσεων, που λέγονται αλυσωτές αντιδράσεις και που συντηρούνται μόνες τους (δηλ. από τα προϊόντα της μιας αρχίζει η άλλη). Οι αντιδράσεις αυτές χωρίζονται σε "ελεγχόμενες" και "μη ελεγχόμενες" αλυσωτές αντιδράσεις και το ελάχιστο υλικό που απαιτούν λέγεται "κρίσιμη ποσότης". Αυτές οι αντιδράσεις είναι η βάση της ατομικής ενέργειας.

Ατομική ενέργεια

Για να δικαιολογήσουμε την παραγωγή της ενέργειας αυτής, που ορθότερο θα ήταν να λεγόταν "πυρηνική ενέργεια" μια και προέρχεται από την σχάση πυρήνων βαρέων μετάλλων, πρέπει να αναφέρουμε μερικά για τη θεωρία του Αϊνστάιν. Πρώτα απ' όλα πρέπει να γνωρίζουμε ότι όταν έχουμε τον πυρήνα ενός στοιχείου που σχάζεται και μας δίνει δύο νέους πυρήνες, τότε το άθροισμα των μαζών των δύο νέων πυρήνων είναι μεγαλύτερο από τη μάζα του αρχικού πυρήνα. Ο Einstein, λοιπόν, που διατύπωσε τη θεωρία περί ισοδυναμίας μάζας και ενέργειας, μας λέει με έναν τύπο του ότι: Αν πολλαπλασιάσουμε το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός στο κενό με τη διαφορά μάζας των νέων πυρήνων μείον τη μάζα του αρχικού, τότε αυτό το γινόμενο μας δίνει την ενέργεια που παράγεται: δηλ. Ε=m.c2, όπου Ε είναι η ενέργεια, m η διαφορά μάζας και c η ταχύτητα του φωτός στο κενό. Εκτός απ' αυτό όμως, πρέπει ο αριθμός των πυρήνων των ατόμων που παθαίνουν σχάση να είναι αρκετά μεγάλος, γιατί αλλιώς, η ενέργεια που παίρνουμε δεν είναι αισθητή. Ακόμη πρέπει η έκλυση της ενέργειας, αφού αρχίσει, να συντηρείται π.χ. μέσω του μηχανισμού μιας αλυσωτής αντίδρασης.

 Οι συνθήκες αυτές πραγματοποιούνται κατά τη σχάση του ουρανίου και του πλουτωνίου, που οι πυρήνες τους όταν βομβαρδιστούν με νετρόνια, διασπώνται και μας δίνουν δύο νέα άτομα, όπως το ξένο και το στρόντιο και εκπέμπουν νέα νετρόνια, που είναι ικανά να συντηρήσουν τον παραπάνω μετασχηματισμό. Ο κάθε πυρήνας, που διασπάται με τον παραπάνω τρόπο, μας δίνει ενέργεια 200 εκατομμυρίων ηλεκτρονιοβόλτ περίπου. Η ενέργεια αυτή παρουσιάζεται αρχικά με τη μορφή κινητικής ενέργειας που μεταδίδεται στα σωματίδια που παρήχθησαν από τη σχάση, τελικά όμως εμείς την παίρνουμε σαν θερμότητα. Εκτός όμως από τη σχάση των πυρήνων, ατομική ενέργεια μπορεί να μας προσφέρει και η σύντηξη αυτών. 

Η σύντηξη είναι η αντίθετη λειτουργία από τη σχάση. Στη σχάση δηλαδή ενώνονται δύο πυρήνες ατόμων ελαφριών και μας δίνουν ένα νέο πυρήνα βαριού στοιχείου και σ' αυτήν παρουσιάζεται πάλι διαφορά μάζας και έτσι έχουμε την ατομική ενέργεια. Η ατομική ενέργεια είναι κάτι το σημαντικό γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πολλούς ειρηνικούς και κοινωφελείς σκοπούς, όπως η ατομική στήλη και ο πυρηνικός αντιδραστήρας. Το κακό, δυστυχώς, είναι ότι πολλές φορές χρησιμοποιείται για πολεμικούς σκοπούς, όπως η ατομική βόμβα ή η βόμβα υδρογόνου. Αρχικά η εκμετάλλευση αυτής της ενέργειας έγινε για τη δημιουργία στηλών ή ατομικών αντιδραστήρων. Στην Αμερική οι ατομικοί αντιδραστήρες του Χάμφορντ απορρίπτουν τη θερμότητά τους στα νερά του Κολούμπια, ενώ στην Αγγλία, στον αέρα με ψηλές καπνοδόχους. Η Σοβιετική Ένωση, το 1954, κάνει τον πρώτο ατομικό σταθμό παραγωγής ρεύματος. Η Μεγάλη Βρετανία απ' την άλλη ήταν η πρώτη που κατασκεύασε ατομικό σταθμό παραγωγής ρεύματος στο Calder Hall, που λειτούργησε από το 1956.

 Robert Oppenheimer

Το όνομα του Robert Oppenheimer έχει γίνει σχεδόν συνώνυμο με την θητεία του στο Los Alamos όπου σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε η ατομική βόμβα, και επίσης με το δίλημμα που αντιμετώπιζουν οι επιστήμονες όταν συγκρούονται με τα συμφέροντα του έθνους και της συνείδησής τους. Γερμανικής καταγωγής γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 22 Απριλίου του 1904. Τελείωσε το Ethical Culture School στη Νέα Υόρκη. Έλαβε όχι μόνο γερές βάσεις στα μαθηματικά και στη φυσική, αλλά μελέτησε ενθουσιωδώς τα ελληνικά, τα λατινικά, τα γαλλικά, και τα γερμανικά. Είχε μια αίσθηση για τις γλώσσες και μάλιστα έμαθε τα ολλανδικά σε έξι εβδομάδες προκειμένου να δώσει μια διάλεξη στην Ολλανδία. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Harvard διατηρούσε επίσης ένα ενδιαφέρον για τους κλασικούς φιλοσόφους και την ανατολική φιλοσοφία, η οποία τον επηρέασε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.

 Ήταν πάντα έντονο πρόσωπο, ψηλός, λεπτός, στοχαστικός, και εξέταζε σε βάθος όλα τα ζητήματα. Ακολούθως μετά το Harvard πήγε στην Αγγλία το 1925 και μελέτησε στο εργαστήριο του Cavendish του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ κάτω από την καθοδήγηση του Ernest Rutherford. Εκεί εργάστηκε για την προώθηση, μαζί με άλλους Βρετανούς επιστήμονες, της ατομικής έρευνας. Μετά από πρόσκληση του Max Born ο Oppenheimer επισκέφθηκε το Γκαίτινγκεν, όπου γνωρίστηκε με τους Bohr, Dirac και άλλους διαπρεπείς επιστήμονες και εκεί πήρε και το διδακτορικό του δίπλωμα το 1927. Το 1929 επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες και παίρνει θέσεις στο Μπέρκλευ και στο σπουδαίο Cal Tech, όπου έδωσε μεγάλο βάρος στη διάδοση της Κβαντικής Μηχανικής στις ΗΠΑ. Ήταν εξαιρετικός δάσκαλος και άριστος θεωρητικός. Επί πλέον καθοδήγησε μια ολόκληρη γενιά Αμερικανών φυσικών οι οποίοι επηρεάστηκαν βαθειά τόσο από την ανεξαρτησία της σκέψης του όσο και από την ικανότητά του στην μετάδοση της επιστημονικής γνώσης. Οι αναλύσεις του πρόβλεψαν πολλά πιό πρόσφατα ευρήματα, όπως το νετρόνιο, το ποζιτρόνιο, την κοσμική ακτινοβολία, το ηλεκτρόνιο, το μεσόνιο, και τα αστέρια νετρονίων.

Επίσης για ένα διάστημα δούλεψε πάνω στα ζητήματα των μαύρων οπών. Κατά τη διάρκεια του '20 όλοι οι επιστήμονες είχαν απορροφηθεί από την μελέτη των κβάντων και της σχετικότητας. Όμως κανείς τους δεν είχε καταλάβει τις μεγάλες επιπτώσεις από την ισοδυναμία της μάζας με την ενέργεια. Έτσι κανείς δεν γνώριζε την ποσότητα της ενέργειας που μπορεί να κρύβεται μέσα στο άτομο και ειδικώτερα στον πυρήνα. Όπως και κανείς δεν είχε καταλάβει την ταυτόχρονη κυματική και σωματιδιακή φύση της ύλης. Απορροφημένος από τις μελέτες του και το θεωρητικό κόσμο της φυσικής, ήταν συχνά κάπως απόμακρος από τον "πραγματικό κόσμο." Αλλά η άνοδος του φασισμού στη δεκαετία του '30, η εισβολή των Ναζί στην Πολωνία καθώς και οι προειδοποιήσεις των Einsein - Szilard για τον κίνδυνο να αναπτύξουν πρώτοι πυρηνική βόμβα οι Γερμανοί, τον έκαναν να εστιάσει την προσοχή του σε αυτά τα ζητήματα, και να υιοθετήσει μια ισχυρή στάση ενάντια στον φασισμό. Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου στην Ισπανία, το 1936, πλαισίωσε το Δημοκρατικό Τάγμα εναντίον των φασιστών του Φράνκο στην Ισπανία. Αυτός ήταν πότε έγινε εξοικειωμένος με τους κομμουνιστικούς σπουδαστές. Το 1937 ο πατέρας του πέθανε και το έτος αυτό αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Μέχρι το 1939, ο Niels Bohr έφερε τις ειδήσεις στις ΗΠΑ ότι ήδη οι Γερμανοί είχαν διαχωρίσει το άτομο. Η επίπτωση αυτή σήμαινε ότι οι Ναζί θα μπορούσαν να αναπτύξουν εξαιρετικά ισχυρά όπλα και αυτό προέτρεψε τον Πρόεδρο Roosevelt να καθιερώσει το πρόγραμμα του Μανχάτταν το 1941. Αυτός εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να εργάζεται πάνω στην διαδικασία του χωρισμού του ουρανίου- 325 από το φυσικό ουράνιο, και για να κάνει μια τέτοια βόμβα, έπρεπε να καθορίσει την κρίσιμη μάζα του ουράνιου που απαιτείται. Τον Ιούνιο του 1942, ο Robert Oppenheimer διορίστηκε διευθυντής του προγράμματος του. Η προκαταρκτική έρευνα γινόταν στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια, το Πανεπιστήμιο του Σικάγου, και στο Όουκ Ριτζ, στο Tennessee, αλλά ο Oppenheimer ίδρυσε έναν νέο ερευνητικό σταθμό στο Los Alamos του New Mexico. Την τοποθεσία αυτή την γνώριζε γιατί εκεί είχε περάσει αρκετά από τα μαθητικά του χρόνια. Εκεί έφερε τα καλύτερα μυαλά που υπήρχαν στη φυσική για να εργαστούν στην ανάπτυξη μιας ατομικής βόμβας. Στο τέλος διαχειριζόταν περισσότερους από τρεις χιλιάδες ανθρώπους, καθώς επίσης και ότι αντιμετώπιζε με επιτυχία τα θεωρητικά και τα μηχανικά προβλήματα που προέκυψαν από την εφαρμογή του σχεδίου.

Ο στρατηγός Leslie Groves, ένας ανώτερος υπάλληλος του στρατού που ήταν υπεύθυνος για το project της βόμβας θέλησε ο Oppenheimer να είναι ο επιστημονικός διευθυντής του προγράμματος, παρ' ό, τι αυτό θα προκαλούσε λόγω "εμπλοκής" του πολιτικού παρελθόντος του Oppenheimer. Μετά από τον πόλεμο, εξήγησε γιατί το έκανε: "Ήταν μια μεγαλοφυία. Μια πραγματική μεγαλοφυία... Γιατί, ο Oppenheimer ήξερε για όλα. Μπορούσε να σας μιλήσει για ό,τιδήποτε του αναφέρατε Βέβαια όχι ακριβώς όλα. Υποθέτω ότι υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν ξέρει σχεδόν τίποτα. Δεν ξέρει τίποτα για τον αθλητισμό." Οι συντονισμένες προσπάθειες της ομάδας των επιφανών επιστημόνων στο Los Alamos κορυφώθηκαν στις 16 Ιουλίου του 1945 με την πρώτη δοκιμή στο Alamogordo αμέσως μετά την συνθηκολόγηση της Γερμανίας Μέχρι τον Ιούλιο του 1945, το Los Alamos ήταν έτοιμο να δοκιμάσει τη βόμβα του. Ο Oppenheimer έστειλε ένα αινιγματικό τηλεγράφημα στους επιστήμονες πίσω στο Μπέρκλεϋ: "Οποτεδήποτε μετά από την 15η θα ήταν ένας καλός χρόνος για το αλιευτικό ταξίδι μας... Δεδομένου ότι δεν έχουμε αρκετά sleeping bags για να πάμε γύρω, σας ζητάμε παρακαλώ να μην φέρετε κανένα μαζί σας." Η δοκιμή, με το κωδικό όνομα "Τριάδα," πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουλίου. Εξερράγη με μια ισχύ ισοδύναμη 18.000 τόνων TNT. Ενθυμούμενος αυτή τη σκηνή, ο Oppenheimer λέει: "Μερικοί άνθρωποι γέλασαν, μερικοί άνθρωποι φώναζαν, οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν σιωπηλοί. Μέσα στο μυαλό μου κυριάρχησε ένας στίχος μια γραμμή από το "Bhagavad-Gita" στην οποία ο Krishna προσπαθεί να πείσει τον πρίγκηπα ότι πρέπει να κάνει το καθήκον του: "Είμαι ο θάνατος: ο καταστροφέας των κόσμων." Ο Oppenheimer δήλωσε μετά την πρώτη έκρηξη της ατομικής βόμβας στην έρημο του New Mexico. "Ξέραμε ότι ο κόσμος δεν θα ήταν ο ίδιος," είπε. Μέσα σε έναν μήνα, δύο ατομικές βόμβες έπεσαν στις ιαπωνικές πόλεις. Η Ιαπωνία παραδόθηκε στις 10 Αυγούστου του 1945.

Χιροσίμα Ναγκασάκι

Η ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που με τον τρόμο που προκάλεσε αναδείχτηκε σύμβολο υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης και του πυρηνικού αφοπλισμού. Οδήγησε στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με την παράδοση της Ιαπωνίας λίγες μέρες αργότερα. Ο βομβαρδισμός της Χιροσίμα από τις ΗΠΑ έλαβε χώρα λίγο πριν τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, στις 6 Αυγούστου 1945 και ήταν η πρώτη πολεμική πυρηνική επίθεση της Ιστορίας. Η βόμβα ήταν τύπου ουρανίου 235, η οποία είχε λάβει το προσωνύμιο "Little Boy" (αγοράκι) στο κέντρο συναρμολόγησης και δοκιμών Αλαμογκόρντο. Τα αποτελέσματα της έκρηξης δεν ήταν γνωστά εκ των προτέρων, μια και τέτοιου τύπου βόμβα δεν είχε δοκιμαστεί, όπως η βόμβα πλουτωνίου, που ακολούθησε. Τη ρίψη της έκανε ο συνταγματάρχης Πολ Τίμπετς, κυβερνήτης ενός αεροσκάφους Β29 της Αεροπορίας Στρατού, στο οποίο είχε δώσει το όνομα της μητέρας του, "Ένολα Γκαίυ".

Ένολα Γκαίυ

Το Β29 υπέστη ισχυρή ανατάραξη με την έκρηξη της βόμβας, παρά το γεγονός ότι απείχε ήδη 18 περίπου χιλιόμετρα από το σημείο της έκρηξης. Υπολογίζεται ότι επιτόπου φονεύθηκαν περίπου 70.000 άτομα, οι περισσότεροι άμαχοι. Πολύ περισσότεροι πέθαναν αργότερα ή έπαθαν σημαντικές βλάβες στην υγεία τους λόγω της ραδιενέργειας. Από την πόλη διασώθηκε μόνον ο θόλος (από μπετόν) και ο σκελετός του κτιρίου που τον στήριζε. Πριν την έκρηξη αυτό ήταν το κτίριο που στέγαζε την "Εμπορική Έκθεση της Περιφέρειας της Χιροσίμα". Ο θόλος υπάρχει και σήμερα, όπως ακριβώς απέμεινε μετά την έκρηξη, και είναι από τα διατηρητέα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Λίγες μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, οι Αμερικανικές δυνάμεις έριξαν τη δεύτερη (και τελευταία μέχρι σήμερα πυρηνική βόμβα εναντίον ανθρώπων) στο Ναγκασάκι. Εδώ η βόμβα ήταν άλλου τύπου και χρησιμοποιούσε ως γόμωση το πλουτώνιο. Αυτή είχε λάβει το προσωνύμιο "Fat Man" (χοντρός) στο εργαστήριο κατασκευής της. Αρχικός στόχος ήταν η ιαπωνική πόλη Κοκούρα (Kokura), επειδή όμως το νησί Κιουσού, στο οποίο βρίσκεται, ήταν καλυμμένο από πυκνή ομίχλη, ο επικεφαλής της αποστολής ταγματάρχης Σουέινι, ακολουθώντας το σχέδιο, υποχρεώθηκε να στραφεί στον "αναπληρωματικό" στόχο, την πόλη του Ναγκασάκι.

Nagasaki

Η έκρηξη ήταν ακόμη σφοδρότερη από την προηγούμενη και σχεδόν διέλυσε το Β29 του Σουέινι, το οποίο μόλις που πρόλαβε να προσγειωθεί στην Οκινάβα. Ωστόσο, λόγω της γεωγραφικής θέσεως του Ναγκασάκι, τα αποτελέσματά της στο έδαφος ήταν λιγότερο καταστροφικά από αυτά της βόμβας στη Χιροσίμα. Ωστόσο, οι συνέπειες της ραδιενέργειας δεν ήταν λιγότερο βαρείες από αυτές της προηγούμενης βόμβας. Οι δύο αυτές ρίψεις έγιναν με προσωπική απόφαση του τότε Προέδρου των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν. Για να πραγματοποιηθούν, ο διοικητής της μοίρας της Αεροπορίας Στρατού Σπατζ, στην οποία ανήκαν τα αεροσκάφη, ζήτησε έγγραφη τη διαταγή από την πολιτική ηγεσία "αρνούμενος να σκοτώσει ίσως 100.000 άτομα με προφορικές μόνον εντολές". Η διαταγή πράγματι του στάλθηκε εγγράφως με τις υπογραφές του Υπουργού Εσωτερικών Τζορτζ Μάρσαλ και του Υπουργού Στρατιωτικών Χένρι Στίμσον. Η τελική, ωστόσο, απόφαση, σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, έπρεπε να ληφθεί μόνον από τον Πρόεδρο, ο οποίος και την έλαβε, με την αιτιολογία ότι οι ρίψεις αυτές θα έφερναν γρήγορο τέλος στον πόλεμο στο θέατρο του Ειρηνικού και ότι τα θύματα από τις βόμβες θα ήταν λιγότερα από τις απώλειες σε μια ενδεχόμενη απόβαση στην Ιαπωνία ή από τη συνέχιση του πολέμου. Η εκτίμηση αυτή, όμως, έχει ισχυρά αμφισβητηθεί και υποστηρίζεται η άποψη ότι η ρίψη των ατομικών βομβών ήταν μια επίδειξη δύναμης από τις ΗΠΑ προς τον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως προς τη Σοβιετική Ένωση. Ως τέτοια, προλείανε το έδαφος για την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Ο αρχικός αριθμός των θυμάτων που πέθαναν ακαριαία από τη ρίψη των βομβών υπολογίζεται σε περίπου 70.000 στη Χιροσίμα και 40.000 στο Ναγκασάκι. Όμως οι ολέθριες συνέπειες της πυρηνικής ακτινοβολίας τους επόμενους τέσσερις μήνες αύξησαν τον αριθμό των νεκρών σε 90,000-166,000 στη Χιροσίμα και 80.000 στο Ναγκασάκι. Μέχρι το 1950 ο απολογισμός των θυμάτων είχε φτάσει τα 200.000 θύματα.
Hiroshima

Οι δυο βόμβες είχαν κατασκευαστεί στα πλαίσια του Σχεδίου Μανχάταν, του αμερικανικού προγράμματος για την κατασκευή ατομικής βόμβας. Το πρόγραμμα ήταν σε λειτουργία όταν έπεσαν οι βόμβες και είχε και άλλες σχεδόν έτοιμες, στα τελευταία στάδια συναρμολόγησης. Υπήρξε η πρόταση από αμερικανούς επιτελείς να εκτελεστούν κι άλλοι ατομικοί βομβαρδισμοί της Ιαπωνίας· είναι άγνωστο όμως αν κάτι τέτοιο τελικά θα συνέβαινε, καθώς η Ιαπωνία παραδόθηκε στους συμμάχους στις 15 Αυγούστου 1945, δυο μέρες πριν την ολοκλήρωση της κατασκευής της επόμενης βόμβας.

Βόμβα Υδρογόνου

Η Βόμβα υδρογόνου είναι ένα σύγχρονο θερμοπυρηνικό όπλο, εκρηκτικό μηχάνημα, που η λειτουργία του βασίζεται στη σύντηξη πυρήνων βαρέων ισοτόπων του υδρογόνου (δευτερίου και τριτίου) σε πυρήνες ηλίου. Κατά τη σύντηξη αυτή παράγεται τεράστια ποσότητα ενέργειας που συνοδεύεται από μεγάλο θερμικό κύμα, ωστικό κύμα και ραδιενεργό ακτινοβολία. Η Υδρογονοβόμβα, όπως επίσης λέγεται, αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 50", και από τις δύο πλευρές του τότε Ψυχρού πολέμου, και μέχρι σήμερα αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα όπλα μαζικής καταστροφής στον πλανήτη. Γνωστή διεθνώς και ως H-Bomb (Hydrogen Bomb), συγκριτικά είναι 100 έως και 1000 φορές πιο καταστροφική απ' ότι μια απλή ατομική βόμβα σχάσης. Ο πυρήνας μιας υδρογονοβόμβας αποτελείται από άτομα δευτερίου (21H) και τριτίου (31H), τα οποία είναι βαρέα ισότοπα του υδρογόνου. Για την πυροδότηση μιας υδρογονοβόμβας προαπαιτείται μια μικρότερη έκρηξη σχάσης δηλαδή μιας μικρής ατομικής βόμβας, συνήθως πλουτωνίου, η οποία λαμβάνει χώρα στο περίβλημα του πυρήνα υδρογόνου. Αυτή η πρώτη έκρηξη αυξάνει την θερμοκρασία του πυρήνα σε 100 εκατομμύρια Βαθμούς Κελσίου οδηγώντας έτσι σε σύντηξη το δευτέριο και το τρίτιο, παράγοντας άτομα ηλίου και νετρόνια με ταυτόχρονη έκλυση τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας. Η καταστροφική της ισχύ μεγιστοποιείται από την ενέργεια των απελευθερωμένων νετρονίων, τα οποία σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες είναι σε θέση να αντιδράσουν ακόμα και με τα πιο αδρανή ραδιενεργά υλικά όπως το απεμπλουτισμένο ουράνιο, πράγμα αδύνατο σε μικρότερες ενεργειακές συνθήκες. Αυτό το κύμα ενέργειας υπερδιπλασιάζει την απόδοση της βόμβας αφήνωντας παράλληλα πίσω του και τις μακροχρόνιες επιπτώσεις του με την δημιουργία ραδιενεργών καταλοίπων
(Marshall)

Η πρώτη έκρηξη βόμβας υδρογόνου έγινε στις 31 Οκτωβρίου (1η Νοεμβίου τοπική) 1952 στην ατόλη Enewetak, στα Νησιά Μάρσαλ (Marshall) του Ειρηνικού ωκεανού από τις ΗΠΑ. Η έκρηξη εξαέρωσε 80 τόνους εδάφους και είχε 8 μίλια διάμετρο με 27 μίλια ύψος. Στις 12 Αυγούστου στην Σοβιετική Ένωση πραγματοποιείται η πρώτη δοκιμή βόμβας υδρογόνου. Το πιο ισχυρό πυρηνικό όπλο αυτού του τύπου που χρησιμοποιήθηκε ποτέ ηταν μια βόμβα πυρηνικής σύντηξης, η Tsar Bomba, που δοκιμάστηκε απο τη Σοβιετική Ένωση στο νησί Novaya Zemlya του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού στις 30 Οκτωβρίου 1961. Η ισχύς της ισοδυναμούσε με 57.000.000 τόνους ΤΝΤ. Εξερράγη 4 χλμ πάνω από το έδαφος. Μπορούσε να προκαλέσει εγκαύματα 3ου βαθμου σε απόσταση 100 χλμ, ενώ η δόνηση από την έκρηξη έγινε αισθητή μέχρι και τη Φινλανδία. Η βόμβα ζύγιζε 27 τόνους.

Βόμβα Νετρονίου

Η βόμβα νετρονίου είναι ένα είδος πυρηνικού όπλου που έχει σχεδιαστεί ειδικά ώστε ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας που εκλύεται από αυτήν να διαχέεται ως ενεργητική ακτινοβολία νετρονίων και λιγότερο ως εκρηκτική ενέργεια Κατά την έκρηξη της βόμβας παράγεται τεράστια ακτινοβολία που είναι σε θέση να διεισδύσει μέσω κτιρίων τεθωρακισμένων οχημάτων και να σκοτώσει ότι ζωντανό οργανισμό βρεί μπροστά της αφήνονοντας τα κτίρια άθικτα.
 Samuel Cohen

Ο Σάμιουλ Κοέν, είναι ο εφευρέτης της βόμβας νετρονίου, του πυρηνικού όπλου που σχεδιάστηκε για να προκαλεί μόνο ανθρώπινες απώλειες.
Σε συνέντευξή του στους New York Times είχε περιγράψει την πυρηνική βόμβα που κατασκεύασε στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου το 1958 ως το πιο λογικό και ηθικό όπλο που έχει ποτέ κατασκευαστεί (!!!!!!) Το 1951 σε ένα ταξίδι του στην Κορέα είδε τα κατεστραμμένα κτίρια στη Σεούλ από τους βορειοκορεάτικους βομβαρδισμούς και όπως αποκάλυψε στα απομνημονεύματά του εκείνη τη στιγμή είχε την έμπνευση για τη δημιουργία της βόμβας νετρονίου."Είναι το μοναδικό πυρηνικό όπλο στην ιστορία που έχει νόημα στη διεξαγωγή του πολέμου. Όταν τελειώνει ο πόλεμος,ο κόσμος παραμένει ανέπαφος. (!!!!!!!)
Η εφευρετικότητα του ανθρώπου είναι εκπληκτική και η ανθρωπότητα χρωστάει πολλά σε όλους αυτούς που μέσα από τις ιδέες και τις εφαρμογές τους ζει σήμερα πολύ καλύτερα απ΄ότι στο παρελθόν. Oυδέν κακό αμιγές καλού και ουδέν καλό αμιγές κακού έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι που σημαίνει ότι ενα κακό συνοδεύεται πάντα και από κάτι καλό και το αντίστροφο παρ΄όλα αυτά σε αυτή την περίπτωση η αρχαία ρήση δεν φαίνεται να ισχύει και τόσο πολύ αφού οι παρενέργειες και οι επιπτώσεις από τα πιθανά ΄΄οφέλη΄΄ αποτιμώνται τελικά σε χιλιάδες χαμένες ανθρώπινες ζωές τεράστιες οικολογικές και άλλου είδους καταστροφές αλλά και μια μόνιμη συνεχή απειλή για τον πλανήτη μας.


Η βοήθεια των παρακάτω ιστοσελίδων είτε σε επίπεδο εικόνων είτε σε επίπεδο πληροφορίας για την επίτευξη της συγγραφής του άρθρου ήταν πολύ σημαντική.
livepedia.gr
hdwallpapersbase.com



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Write σχόλια