05 Μαρτίου 2011

Ελευθερία είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν ν' ακούσουν



Όλο και περισσότερες χώρες ασκούν λογοκρισία στο Ίντερνετ, σύμφωνα με έρευνα του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), ενώ αρκετές είναι και αυτές που έχουν υιοθετήσει περιοριστικές ρυθμίσεις.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής του γραφείου για την Ελευθερία των Μέσων Μαζικής ενημέρωσης του ΟΑΣΕ, Μίκλος Χαράζστι, γύρω στις 24 χώρες εφαρμόζουν τακτικές λογοκρισίας και αρκετές άλλες έχουν υιοθετήσει περιοριστικές πολιτικές.

Όπως αναφέρει η έρευνα του ΟΑΣΕ «οι πολιτικές αυτές θυμίζουν πόσο εύκολο είναι για κάποια καθεστώτα να καταπνίγουν τις φωνές τις οποίες δεν εγκρίνουν, απεχθάνονται ή απλά φοβούνται».

Το Καζακστάν κατέχει την πρώτη θέση ανάμεσα στις χώρες που ασκούν λογοκρισία στο Ίντερνετ, ενώ έχει εφαρμόσει πρακτικές για να καταπολεμήσει τη διαδικτυακή δημοσιογραφία.

Στη δεύτερη θέση, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Έθνος της Δευτέρας, βρίσκεται η Γεωργία, η νομοθεσία της οποίας περιέχει «αντιφατικές και ασαφείς διατάξεις, που σε μερικές περιπτώσεις αφήνουν ανοιχτό τον δρόμο για παράνομο περιορισμό της ελευθερίας της έκφρασης στο Ίντερνετ», όπως αναφέρει η έκθεση του ΟΑΣΕ.

Παρεμβάσεις στο Ίντερνετ πραγματοποιούν επίσης η Λευκορωσία, η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ, το Σουδάν, η Τυνησία και το Ουζμπεκιστάν.

Όλοι έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι ο έλεγχος των ΜΜΕ αποτελεί το διαβατήριο για τον έλεγχο της εξουσίας και  αν αυτό είναι  απόλυτα αληθινό στις σύγχρονες τηλεοπτικές (κατά το “προεδρικές”) δυτικές δημοκρατίες, υπάρχει ένα στοιχείο που ξεφεύγει ακόμη από τον κεντρίκό έλεγχο. Αυτό είναι το Διαδίκτυο, το οποίο πλέον συγκεντρώνει την προσοχή των κρατούντων.

Ήδη η πρώτη χώρα σε λογοκρισία είναι η Κίνα, όπου το 85% των Κινέζων είναι υπέρ της λογοκρισίας στο διαδίκτυο. Η "προβατοποίηση"  (χαλιναγώγηση) στους ανθρώπους εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο. Μπορούμε να πάμε "κόντρα" σε αυτό μόνο συνεχίζοντας να λέμε ελεύθερα την άποψη μας, όποια και αν είναι αυτή.

Σε μία δημοκρατική κοινωνία υποτίθεται ότι υπάρχει η ελευθερία του λόγου και ο σεβασμός στην αντίθετη άποψη, αυτά στη θεωρία όμως γιατί σε πολλές περιπτώσεις ναί μέν μπορείς να  εκφράσεις τη σκέψη σου  αλλά πολλές φορές όμως το αντίτιμο που θα πληρώσεις είναι μεγάλο.

Αλλά ας έρθουμε τώρα στη ουσία και ας πόυμε κάποιες τεχνικές λεπτομέρειες απαραίτητες για την κατανόηση της λειτουργίας του ιinternet. Kάθε ιστοσελίδα-Blog, όπως και ο καθένας μας που μπαίνει στο internet  έχει μία ip ((Ip address - Internet Protocol address), είναι ένας μοναδικός αριθμός που χρησιμοποιείται από συσκευές για τη μεταξύ τους αναγνώριση και συνεννόηση σε ένα δίκτυο υπολογιστών που χρησιμοποιεί το Internet Protocol standard. Κάθε συσκευή που ανήκει στο δίκτυο - όπως επίσης δρομολογητές (routers), υπολογιστές, time-servers, εκτυπωτές, μηχανές για fax μέσω Internet, και ορισμένα τηλέφωνα - πρέπει να έχει τη δική της μοναδική διεύθυνση.

Μία διεύθυνση IP μπορεί να θεωρηθεί το αντίστοιχο μιας διεύθυνσης κατοικίας ή ενός αριθμού τηλεφώνου (σύγκριση με VoIP) για έναν υπολογιστή ή άλλη συσκευή δικτύου στο Διαδίκτυο. Όπως κάθε διεύθυνση κατοικίας και αριθμός τηλεφώνου αντιστοιχούν σε ένα και μοναδικό κτίριο ή τηλέφωνο, μια IP address χρησιμοποιείται για τη μοναδική αναγνώριση ενός υπολογιστή ή άλλης συσκευής που συνδέεται στο δίκτυο, με λίγα λόγια  αποτελεί την ταυτότητά μας  στο internet, έτσι λοιπόν αυτή η περίφημη ανωνυμία  στην ουσία δεν υφίσταται.

Επομένως  κάποιος που παρανομεί ανά πάσα στιγμή μπορεί να καταγελθεί και να ακολουθήσει η διαδικασία Άρσης του  απορρήτου που προβλέπεται και εφαρμόζεται σε ιδαιτέρως σοβαρά αδικήματα (Ν.225/1994)  στα οποία δεν συμπεριλαμβάνονται η εξύβριση, η δυσφήμηση και πολλά άλλα.

Όπως  πολύ σωστά καταλάβατε  η τελευταία παράγραφος   είναι το κλειδί, εφόσον λοιπόν δεν υπάρχει  σχετική φόρμουλα θά πρέπει να βρούν κάποια για να μπορούν τα ελέγξουν όλα και αυτό  υποθέτω ότι θα κάνει  και ο νέος νόμος για τις ιστοσελίδες και τα blogs που πυρετωδώς ετοιμάζει η κυβέρνηση.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι κάποιος  στέλνει  υβριστικά γράμματα  (χωρίς να γράφει το πραγματικό του όνομα) μέσω του ταχυδρομείου σε κάποιον   αλλο, (υποθέτω ότι έχει γίνει άπειρες φορές) για  δώσουμε λύση στο πρόβλημα  και για να βρούμε αυτόν που το κάνει   θα πρέπει  κάθε ένας που  στέλνει την αλληλογραφία  μέσω του  ταχυδρομείου  να επιδυκνύει στον ταχυδρομικό υπάλληλο και τη αστυνομική του ταυτότητα; Ακόμη καλύτερα μήπως  θα έπρεπε να του δώσει να διαβάσει  και το γράμμα; 

Ίσως το παράδειγμα να είναι ΄΄τραβηγμένο΄΄  αλλά δεν θα μπορούσα να παραθέσω πιό λογικά επιχειρήματα σε τόσο  πονηρές σκέψεις, (δε μπορεί να χτυπήσει τον γάιδαρο και  χτυπάει το σαμάρι λέει η παροιμία).

Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός,  επομένως επιτρέψτε μου με τις ταπεινές μου γνώσεις αλλά και με την εμπειρία που διαθέτω να  αμφιβάλω για τις πραγματικές προθέσεις των κυβερνόντων  (που  αντικειμενικά  άλλωστε   το σύνολο των  πράξεών τους   τουλάχιστον έως και σήμερα  απέχει   έτη φωτός απ΄αυτά που έλεγαν  και υπόσχονταν λίγους μηνες πρίν).

Με την εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου  που άλλωστε ήταν  και διακαής πόθος και της προηγούμενης κυβέρνησης πολλοί είναι αυτοί που θα πηδήξουν από τη χαρά τους. Τώρα  το κατά πόσο θα μπορεί να εφαρμοστεί αυτό θα το δούμε όταν θα έχουμε σε  γνώση το νόμο.

Τελειώνοντας  θα ήταν χρήσιμο να  ενημερώσω ότι  πρόσφατα  Βουλή της Ισλανδίας ψήφισε ΟΜΟΦΩΝΑ νόμο που θεωρεί το Δικαίωμα του Blogging και των Bloggers Ιερό και Απαραβίαστο!


Υ.Γ
Ο τίτλος  ανήκει στον George Orwell (Βρετανός συγγραφέας) 1903-1950)

Ιστοσελίδες που άντλησα κάποιες  πληροφορίες

 cosmo.gr  
el.wikipedia.org



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Write σχόλια